ขอพระองค์ทรงพระเจริญ

"ขอพระองค์ทรงพระเกษมสันต์...เป็นมิ่งขวัญคนไทยทุกถิ่นฐาน...มีพระชนม์มายุยิ่งยืนนาน...พระภูบาลคุ้มเกล้าเราชาวไทย"






จินตนาการผ่านคำพร่ำอักษร..มิใช่กลอนชีวิตลิขิตเขียน..ด้วยสนุกสุขใจจึงใฝ่เพียร..หากผิดเพี้ยนติติงขอวิงวอน
!-- ฝากข้อความคุยกันได้นะคะ-->
---->> --- เพจ Google+

วันเสาร์ที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2558

มิตรภาพไม่มีขาย



มิตรภาพไม่มีขาย
-----------------------


มิตรภาพดีดีไม่มีขาย
ก่อนทำลายควรย้ำคิดซ้ำสอง
กว่าจะมาผูกใจได้เกี่ยวดอง
เรานี้ต้องผ่านพบประสบใด

อคติทิฐิที่เราสร้าง
เดินหลงทางทนทุกข์สนุกไหม?
ปล่อยเวลาเปลี่ยนผ่านจนนานไป
ทั้งที่ใจโหยหาทุกนาที

ตั้งแง่แคลนแสนงอนไม่อ่อนข้อ
คิดตัดพ้อกับตัวและมัวหนี
หลงอารมณ์ขมขื่นว่าชื่นดี
ทิ้งไมตรีตัดขาดประกาศลา

ผ่านกี่กาลฤดูกว่ารู้สึก
เจ็บหยั่งลึกลงรากหลากปัญหา
เพียงเฝ้ามองหมองช้ำรินน้ำตา
กลืนคำว่า"ขอโทษ"แล้วโอดครวญ

มิตรภาพดีดีไม่มีขาย
เมื่อทำลายสิ้นไปจะไม่หวน
ความรู้สึกเสียศูนย์สมดุลย์รวน
เป็นชนวนแตกร้าวน่าเศร้าจริง

ภ.ภาพวาด
พ.๒๘.๑.๒๕๕๘

ขอขอบคุณรูปภาพจาก Google.

จับคนปากหวานขึ้นเขียง



จับคนปากหวานขึ้นเขียง
-------------------------------


ร้อยอักษรกลอนหวานผ่านภาษา
ทุกเวลาพาส่งใจให้คิดถึง
แม้แสนไกลในหนทางช่างรำพึง
ส่งใจซึ้งคะนึงหามากับกลอน
>> นายธีร์ กวีพเนจร <<

เห็นคำหวานร้อยเรียงส่งเสียงหวาน
กินกาแฟไร้น้ำตาลเมื่ออ่านษร
กินเข้าไปไม่หวานพาลรุ่มร้อน
ขอบ้วนก่อนกาแฟอมขมมากมาย
>> ภ.ภาพวาด <<


กลอนหวานหวานผ่านถ้อยอร่อยโสต
ใช่บทโอดโศกเศร้าเคล้าความหมาย
กลอนเพราะเพราะคัดสรรถ้อยบรรยาย
อาจละลายใจคนบนโลกอักษรา...
>> นายธีร์ กวีพเนจร <<

กลอนเหมือนไฟไหม้เผาผู้เมาถ้อย
คำเรียงร้อยร้ายกาจถึงอาจฆ่า
เห็นหวานหวานหว่านคำแจกน้ำตา
ผู้ที่มีปัญญา อย่าเชื่อมนต์
>> ภ.ภาพวาด <<


กลอนตามจินต์กลิ่นไอให้หวานรส
ใช่ดื่มซดยาพิษฤทธิ์ล่องหน
กลอนจากห้วงทรวงหวานผ่านกมล
ไร้เล่ห์กลมนตรามาหลอกลวง...
>> นายธีร์ กวีพเนจร <<

หวานเป็นลม ขมเป็นยา อย่าประมาท
เพียงเผลอพลาดทุกข์เข็ญ..น่าเป็นห่วง
ยิ่งหวานคำหว่านดะอยากจะท้วง
หากช้ำทรวงคลับคล้ายตายทั้งเป็น
>> ภ.ภาพวาด <<


ต้องดูเจตน์เหตุเกิดกำเนิดก่อน
อย่าเพิ่มฟอนสุมฟืนกล้ำกลืนเห็น
หวานเพียงหวานมิได้เอ่ยเผยลำเค็ญ
มีประเด็นเพียงให้หวานผ่านดวงใจ...
>> นายธีร์ กวีพเนจร <<

เจตนารู้รู้พอดูออก
หวานเพื่อหลอก เชื่อฉัน..อย่าหวั่นไหว
หวานเพื่อลวง เชื่อซี หนีให้ไกล
หวานพี่ธีร์ เชื่อไม่ได้ อย่าไปฟัง
>> ภ.ภาพวาด <<


มธุรสวาจาที่ว่าหวาน
ยังแอบซ่านซ่อนกล ดลมนต์ขลัง
แต่กลอนพี่นี่ไร้มนตร์ปนพลัง
แต่ก็ยังหวานไหว ไร้ลมลวง...
>> นายธีร์ กวีพเนจร <<

เยินยอตัวมั่วนิ่ม..กรุ้มกริ่มมาก
เพียงลมปาก หากเชื่อคำน้ำตาร่วง
หัวใจชายมากชั้นแต่มันกลวง
ด้วยเป็นห่วงจึงเตือนเพื่อนทุกนาง
>> ภ.ภาพวาด <<


ใช่เยินยอเกินจริง แต่จริงแท้
ทุกถ้อยแน่แต่จริงใจใช่แอบขวาง
ใช้จับถ้อยร้อยรสทุกหยดวาง
ไม่แอบอ้างคิดให้ได้น้ำตา...
>> นายธีร์ กวีพเนจร <<

หือ!แก่ตัวตลอดยอดเหตุผล
จับแพะชนแกะอ้างทำวางท่า
ใจจริงจริงประจักษ์ต้องควักมา
เชิญพี่ข้าขึ้นเขียงเสี่ยงวัดดู
>> ภ.ภาพวาด <<


ไม่ใช่หมู ดู๊ดูให้ขึ้นเขียง
พี่ไม่เสี่ยงหรอกจ้าไม่ใช่หมู
หน้าใสใส ตาแสนซื่อเหมือนตาปู
เชื่อพี่เถอะน้องหนูอย่าผ่าเลย...
>> นายธีร์ กวีพเนจร <<

ไม่จริงใจนี่หว่าไม่กล้าเสี่ยง
ให้ขึ้นเขียงเพื่อย้ำคำเฉลย
พี่กับปอดถอดใจคล้ายกระเทย
คงต้องเสยให้ร่วงพวกลวงใจ
>> ภ.ภาพวาด <<


โห...น้องภาพปากกล้ามาท้าพี่
งั้นเอาซี่ ผ่าเลยอย่าเฉยให้
หยิบเอามีดกรีดเฉยเผยหทัย
อย่ามาใช้คำ กระเทย มาเย้ยกัน...
>> นายธีร์ กวีพเนจร <<

หยิบอีโต้..เงื้อง้าทำท่าเฉาะ
เอาล่ะเนาะถึงฆาตอย่าหวาดหวั่น
มีอะไรสั่งเสียรีบเคลียร์มัน
น้องจะฟันแล้วพี่ที่อกซ้าย
>> ภ.ภาพวาด <<


แอ่นอกอ้าผ่าเผยเฉลยตอบ
เชิญเจ้ามอบคมมีดกรีดอกผาย
แล้วเชิญเจ้าหยิบจับจงอย่าคลาย
ให้พี่ตายคามือของน้องเลย...
>> นายธีร์ กวีพเนจร <<

มองสายตาจำยอมที่พร้อมรับ
น้องก็กลับเปลี่ยนใจไปเฉยเฉย
ผ่าไม่ลงสงสารพี่ที่คุ้นเคย
แต่มือเอยทำมีดร่วง "ปักดวงใจ"
>> ภ.ภาพวาด <<



https://www.facebook.com/photo.php?fbid=1058370407513744&set=a.655632007787588.1073741825.100000223856308&type=1&permPage=1

ขอบคุณพี่ธีร์ค่ะ

คนจิตตก



คนจิตตกอกร้าวมันเศร้าสุด
ด้วยสะดุดกับดักโดนดักขวาง
จากน้ำมือคนใกล้มอบใจวาง
เขาสับรางเปลี่ยนเหยื่อช้ำเหลือทน

หลงคารมคมคายคนหลายเหลี่ยม
น้ำใจเหี้ยมหักหาญเที่ยวหว่านผล
มอบหัวใจแจกจ่ายให้หลายคน
ฉันก็ใช่ไม่พ้น..ต้องกลมา

ภ.ภาพวาด
พฤ.๒๒.๑.๒๕๕๘

วันเสาร์ที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2558

เพราะมีเธอ




หัวใจปวดรวดร้าวเกินกล่าวขาน
ทรมานสิ้นหวังด้วยพลั้งเผลอ
ถูกประนามหยามคำจนพร่ำเพ้อ
น้ำตาเอ่อหยดหยาดแทบขาดใจ

เหมือนสิ้นทางคว้างลอยถูกปล่อยเกาะ
เหตุจำเพาะเรื่องเลวที่เหลวไหล
คำเอ่ยรักลมปากแล้วจากไป
เหลือเอาไว้ความช้ำ..ทนกล้ำกลืน

และเหมือนหลังพายุปะทุโถม
เธอประโลมปลอบขวัญให้ฉันตื่น
เช็ดร่องรอยหยดเหงื่อคราเมื่อฟื้น
พร้อมกับยื่นมืออุ่นอ่อนมาช้อนมือ

ภ.ภาพวาด
พฤ.๒๒.๑.๒๕๕๘

ใคร



จะมีบ้างสักคนไหม ห่วงใยฉัน?
ด้วยความรัก ความผูกพัน อันแน่วแน่
ที่ประสบพบเข้า เขารังแก
ไม่เคยแคร์จิตใจ อะไรเลย!!

ภ.ภาพวาด