---->>
คนพม่า แรงงาน ในร้านค้า
เขาชั่ง กล้า มาขโมย โกยข้าวของ
แม่จับได้ ไล่ทัน ตามครรลอง
เขาเลยต้อง ยอมรับ กับโทษทัณ
พ่อบอก เอ่ย เผยว่า ครั้งหน้ามี
เชิญคุณนี้ ออกไป ได้เลยนั่น
ส่วนครั้ง นี้ ที่ไม่ไล่ ให้โจทย์จรร
เพราะคุณนั้น ยอมรับ กับสิ่งทำ
ครึ่งหนึ่ง ว่า วาจาพ่อ ขอเห็นด้วย
แต่อีกใจ ไม่อำนวย กลัวซวยซ้ำ
รู้ว่าผิด พลาดได้...ไม่จดจำ
แต่น้องรู้ เขาทำไว้ ใช่ครั้งเดียว
คนบางคน ไม่รู้ค่า หารู้คุณ
เจือจานจุน หนุนให้ ไม่แลเหลียว
มองว่าร้าย กลายกลับ ปรับผิดเชียว
เหมือนพันเกลัยว เหนียวไม่พอ ก็หลุดพลัน
แล้วพี่ ล่ะ คิดไง อย่างไรหนอ
ช่วยไขข้อ กังขา กล่าวว่าฉัน
ควรจะไล่ หรือไม่ไล่ ยังไงกัน
น้อง งง งัน ปัญหานี้ จังพี่เธอ
พอจะไล่ ใจสงสาร พาลอ่อนไหว
พอไม่ไล่ ก็เจ็บเรา เขาเสนอ
ครวญใคร่คิด จิตสับสน หม่นนักเออ
ทางใดเลอ ดีกว่านี้ มีไหมเอย?
ภาพวาด
.
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น