


..✄ ความผิดติดตัว..
รู้ความผิดติดตัวนั้นชั่วช้า
เกินคำว่าอภัยจะให้ได้
ด้วยสิ่งหนึ่งซึ่งทำนำก่อไว้
จึงทำให้ใจตัวต้องมัวมน
พี่ปกป้องน้องเนื้อเจ้าเชื้อไข
ไม่อยากให้ได้ช้ำซ้ำอีกหน
แต่ความดื้อถือทิฐิมิฟังคน
น้องดิ้นลน ผลกลับพี่รับแทน
ขอโทษจริงจากใจใช่กล่าวอ้าง
กับทุกอย่างที่ทำช้ำเหลือแสน
ด้วยสิ่งที่แน่แน่วน้องแก้วแก่น
พี่โผแล่นแทนรับเกือบดับวาย
นี่น่ะหรือคือผลคนดื้อมาก
มับเกือบพรากชีวีของพี่ชาย
กับการดื้อดื้อไปไร้ความหมาย
พี่เกือบวายตายดิ้นสิ้นชีวา
ความผิดนี้ที่ก่อน้องขอโทษ
พี่จะโกรธจะเกลียดเหยียดหนามว่า
จะเฆี่ยนตีหรือไรให้ทำมา
เพื่อสมค่าการกระทำน้องจำนน
แม้จะด่าวาทีหรือตีตบ
มิอาจลบกลบฝังความหลังหน
ให้สลายกลายดีที่ซุกซน
ด้วยเหตุพ้นผ่านไปไม่อาจคืน
.........
ภาพวาด
ปล..กลอนนี้แต่งเมื่อปี 2552 เพิ่งไปขุดเจอมาค่ะ

---->>
อัสดง..คงคราเวลาเคลื่อน
ตอบลบเยือนอักษรกลอนศิลป์..กลิ่นภาษา
ด้วยดำเนิน..เพลินหลงดงพจนา
ทักทายฝากสุดขอบฟ้า..ตามความ
..............คอนพูทน
สวัสดีค่ะ คุณคอนพูทน
ตอบลบเสียงทายทักอักษราภาษาสาร
คงสิ้นหวานเจื้อรสไร้บทสาม
เมื่อเพียงหลงดงพนามาบ้างยาม
จึงไม่ตามบทต่อ..พอแจ้งใจ
ภาพวาด