ขอพระองค์ทรงพระเจริญ

"ขอพระองค์ทรงพระเกษมสันต์...เป็นมิ่งขวัญคนไทยทุกถิ่นฐาน...มีพระชนม์มายุยิ่งยืนนาน...พระภูบาลคุ้มเกล้าเราชาวไทย"

จินตนาการผ่านคำพร่ำอักษร..มิใช่กลอนชีวิตลิขิตเขียน..ด้วยสนุกสุขใจจึงใฝ่เพียร..หากผิดเพี้ยนติติงขอวิงวอน
---->>
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ กลอนอื่นๆ แสดงบทความทั้งหมด
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ กลอนอื่นๆ แสดงบทความทั้งหมด

วันพฤหัสบดีที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2556

ถึงพี่โก๊ะ




~ ถึงพี่โก๊ะ ~


ความห่วงใยถ่ายทอดผ่านกลอนกานท์ส่ง
เจตจำนงบอกแท้พี่แลเหลียว
จิตสัมผัสชัดยิ่งเห็นจริงเจียว
มิได้อยู่โดดเดี่ยวเปลี่ยวหัวใจ

เพียงอ่านความตามอักขระเขียน
จากเทพเซียน โก๊ะแตก แปลกไปไหม?
จู่จู่มอบกลอนหวานสานสายใย
แถลงไขรักมีที่เขียนมา

นึกว่าเก่งแต่โก๊ะอาโนเนะ
เห็นสวยเชะ งดงาม ความสง่า
เพิ่งเห็นอีกมุมหนึ่งซึ่งเข้าตา
แต่ทว่า น้อยจนต้องค้นเอา

โอ๋ โอ๋ โอ๋ หยอกเล่น เห็นสนุก
มีความสุข แกล้งพี่ได้ น้องหายเศร้า
โปรดแย้มยิ้ม เผยออก แค่หยอกเย้า
อย่าหน้าเง้างอง้ำ ฟังคำเตือน!!

โบราณว่า หน้าบูดเป็นตูดหมึก
กาจะนึกว่าคิดร้าย หมายเชือดเฉือน
นำตีนกาฝากไว้ไม่แชเชือน
แล้วเพื่อนเพื่อนกาจะตาม คุกคามตรึม
.........

ภ.ภาพวาด


พี่สาวเราก็หวานเป็นแฮะ นึกว่า เก่งแต่โก๊ะอย่างเดียว 
ภาพก็อยากจะตอบกลอนพี่หวานๆนะ แต่คิดหวานๆแบบจริงใจไม่ออก มันติดไปทางกัดหาเรื่องพี่มากกว่า นั่นถึงจะจริงใจ จากใจจริงๆ

ขอบคุณค่ะพี่การ์ตูน

วันพฤหัสบดีที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2556

นางระบำ





~ นางระบำ ~

นางระบำรำกิน..ไร้ถิ่นฐาน
เดินสายงานตามวัดเขาจัดหา
หวังเงินแลกข้าวน้ำสามเวลา
ประทังชีพเลี้ยงชีวายถากรรม

 มีเพียงครูเป็นผู้ให้ได้ฝึกสอน
ทุกขั้นตอนศิลปะจะควรคร่ำ
คือความรู้คู่กายการร่ายรำ
จึงจดจำตลอดยอดพระคุณ

หากไม่มีครูให้ในวันนั้น
ตัวของฉัน คงเป็นแค่แต่เพียงฝุ่น
ถูกหยามเหยียดเหยียบค่าและทารุณ
กลายเป็นหุ่นมีชีวิตไร้ทิศทาง
.........

ภ.ภาพวาด
อ.๒๖.๒.๒๕๕๖

หญิงงาม







~ หญิงงาม ~


งามเอยงามทรามเชยเพิ่งเคยพบ
เพียงประสบอนงค์พาหลงฝัน
เนื้อละอองผ่องผุดดุจนวลจันทร์
นางสวรรค์หยาดฟ้ามาหรือไร

งามเอย งามองค์อย่างทรงศักดิ์
โฉมนงลักษณ์งามงดดูสดใส
สองปรางผ่องชมพูดูวิไล
แสนสง่ากว่าใครในแผ่นดิน

งามเอย งามสมคมดวงเนตร
ดั่งมีเวทย์มนตราพาถวิล
นัยนาดุจสีมณีนิล
งามราวศิลป์วิลาวัณย์สวรรค์ฟ้า

งามเอย งามนักวงพักตร์พริ้ม
รอยลักยิ้มชวนเพ้อละเมอหา
ทั้งนลาฏ ขนง ทรงโสภา
บุษบาหลุดสรวงห้วงวิมาน

ที่ได้แลเลือนลางแล้วจางหาย
ภาพนางคล้ายลอยลิ่วแล้วปลิวผ่าน
จะคว้าจองครองขวัญไม่ทันการณ์
โอ้นงคราญคงเป็นธาตุอากาศลม
.........

ภ.ภาพวาด
พ.๒๐.๒.๒๕๕๖


วันอังคารที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2556

อาหารตา..อาหารใจ





~ อาหารตา..อาหารใจ ~

มากด้วยเล่ห์เพทุบายร้ายยิ่งนัก
คำว่ารักบอกไว้ไม่มีผล
ถ้าเชื่อเธอเผลอพลั้งสู่วังวน
แล้วต้องทนทำใจ..ไม่ต้องการ

ถึงรูปหล่อเพียงใดก็ไม่คิด
หากหลงผิดเผลอคลั่งรูปสังขาร
บทเรียนใหญ่จะรอทรมาน
เจ็บอีกนานชีวีที่ต้องเจอ

แต่คราวพบสบพักตร์มักจะจ้อง
แค่เพียงมองอาหารตามาเสนอ
มันไม่แปลกที่คนเราจะเฝ้าเพ้อ
ฝันละเมอกับสิ่งงามยามได้มอง

คือความสุขอีกย่างทางชีวิต
ใช่ถือสิทธิ์คิดเหมาเราเจ้าของ
เป็นอาหารทางตาที่น่ามอง
ใช่ไฝ่ปองหมายข้างยังทางใจ
.........
ภ.ภาพวาด
จ.๑๘.๒.๒๕๕๖

วันอาทิตย์ที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556

งานเยอะ







งานเยอะ


คิดไม่ออกแล้วกลอน ณ ตอนนี้
ด้วยไม่มีอารมณ์ผสมเรื่อง
จะรักสุขทุกข์ใด..เพราะใจเคือง
ด้วยเหตุเนื่องจากงานบานตะไท

อยากจะแต่งก็อยากฝากภาษา
แต่ปัญหาอยู่ตรง..คงไม่ไหว
คิดบัญชีสี่ปึ้ง..จึงถอดใจ
หากว่าใครเขียนได้เขียนไปเลย
.........

ภ.ภาพวาด


วันอังคารที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2556

ร้อยรวมร้อย









ร้อยรวมร้อย


ร้อยรัก ร่วมร้อยใจ
ร้อยรวมไว้ ให้ล้นหลาม
ร้อยคำ นำสื่อความ
ร้อยนิยาม ตามฝันมา


ร้อยเรียง เสียงร้อยกรอง
ร้อยทำนอง ของภาษา
ร้อยรส บทเสภา
ร้อยเนื้อหา ให้ตราตรึง


ร้อยคน ร้อยใจคิด
ร้อยหมู่มิตร ให้คิดถึง
ร้อยรวม ร่วมเป็นหนึ่ง
ร้อยให้ซึ้ง ถึงแก่นกานท์

ภ.ภาพวาด
ส.๓.๑๑.๒๕๕๕


วันจันทร์ที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2555

โสดก็ดี





อย่าเศร้าใจมากนักกับรักนั้น
จะโศกศัลย์ทำไมให้อดสู
รักที่เป็นนึกซะว่าเรียนรู้
อนาคตมีอยู่เดี๋ยวคู่ก็มา

ลองคิดไปโสดอย่างนี้ก็ดีนะ
อิสระทุกวันช่างหรรษา
ทั้งกินอยู่เที่ยวเตร่มันเฮฮา
สุขอุราสบายสไตล์เรา

ภ.ภาพวาด

วันศุกร์ที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2555

เส้นทางกลอน


กายยังไหวเมื่อใจนี้ไม่หวั่น
จะมุ่งมั่นสู้ทุกนัดไม่ขัดเขิน
ทำให้ดีที่สุดไม่หยุดเดิน
ก็พาเพลินดีแท้ แหม!!ชักมันส์

เส้นทางกลอนอ่อนไหวแต่ใช่ท้อ
เมื่อยังพอมีแรงต้องแข็งขัน
ทำวันนี้ดีที่สุดดุจทุกวัน
ถึงภายหน้าแพ้พลันฉันดีใจ

ภ.ภาพวาด

วันพุธที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2555

ถนนกลอน





ตายละหว่า!! ตายแน่ แย่หยังเขียด
ถ้าโดนเบียดตกคลอง คงหมองหมาง
คุณพันทองขับแรงแซงช่องกลาง
คิดทิ้งห่าง ไม่เห็นฝุ่นวุ่นแน่เรา

เอาละน่า เอาสักตั้ง หวังจะสู้
ถึงตกคูยินยอมพร้อมจะเศร้า
ไม่ที่หนึ่ง ไม่ที่สอง สามก็เอา
ขอสู้เขา ดูสักหน  ถนนกลอน

ภ.ภาพวาด

วันศุกร์ที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2555

หาคำตอบ




หาคำตอบ



อยากจะลองครองคู่ รู้ว่าเสี่ยง
เหมือนเอาคอขึ้นเขียงเพียงรู้จัก
ถลำลึกรู้สึกดีที่ทายทัก
จะเจ็บหนักเท่าใดนะใจเรา


อาการสั่น หวั่นหวาดไม่อาจปิด
กลัวความคิดผิดหลักรักโศกเศร้า
คู่เคียงครองต้องจบอย่างซบเซา
อยู่กับเงาตนเอยที่เคยชิน


ถ้าไม่ลองครองคู่ไม่รู้หรอก
ผลที่ออกคงฝักใฝ่ใจถวิน
แต่หัวใจจะไม่เปรอะเลอะราคิน
จนชีวิตมีรอยด่างพร้อยเลย


เอาอย่างไรใจจ๋า หาคำตอบ
จะเสี่ยงมอบรักวางข้างเขนย
หรือจะเมินเดินหนีอย่างที่เคย
หาเฉลยหัวใจยังไงดี
.........

ภ.ภาพวาด

ไม่แต่ง - แต่ง









ไม่แต่ง - แต่ง


จนมุมกลอนตอนนี้แล้วซิคะ
จากนี้จะแต่งอะไรให้มันเจ๋ง
คิดคิดอยู่ดูท่าน่าหวั่นเกรง
หรือจะเจ๊งหมดทางตายกลางครัน


แนวกลอนรักว่าง่ายสบายบื๋อ
บัดนี้หรือจอดสนิทคิดแล้วขัน
แนวอกหักรักคุดตุ๊ดตบกัน
เล่นเอาฉันมึนมัวมั่วไม่ไป


แนวชีวิตคิดสักพักชัหมดเซนต์
ก่อนเคยเค้นคำวางสร้างเรื่องได้
แต่เดี๋ยวนี้ชาชินไม่กินใจ
แล้วภาพจะ เขียนอะไรยังไงดี


หรือเป็นเพราะหงุดหงิดจิตงุ่นง่าน
ทั้งเรื่องานเรื่องโน่นและเรื่องนี่
เลยหมดจินตนาการด้านกวี
คงต้อง"พัก" สักทีแล้วซิเรา


"เฮ้อออออออออ!!!!!"


ถอนหายใจยืดยาวเมื่อกล่าว"พัก"
ทำให้ชักลังเลหน้าเบ้เข้า
ความสนุกเคยฝักใฝ่ใช้บรรเทา
หากว่าเอาตั้งบนหิ้งคงยิ่งตรม


ตัดสินใจจะเขียนพากเพียรต่อ
แม้ด่านต่อขวางหน้าหาขื่นขม
ด้วยความชอบมีเกินเพลินอารมณ์
มันจะบ่มประสบการณ์ชำนาญเอง
.........
พ.๑.๘.๒๕๕๕


บันทึก กลอน รายวัน








บันทึกกลอนรายวันของฉันนี้
ด้วยหมายที่ฝึกหัดสัมผัสเสียง
อีกทั้งเพื่อ ความคล่องของสำเนียง
ตั้งมาเพียงเขียนลงส่งรายวัน

ไม่มีเรื่องแน่นอนจบตอนผ่าน
ด้วยต้องการคุ้นคำนำเสกสรรค์
ใช้อารมณ์ร่วมด้วยเข้าช่วยกัน
เป็นบันทึกของฉันเท่านั้นเอง

ภ.ภาพวาด
อ.๓๑.๗.๒๕๕๕


วันจันทร์ที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2555

รักษาจากภายใน






วิธีแก้สิวได้ก็ไม่ยาก
ไม่เรื่องมากลองซีมีหนึ่งสิ่ง
สุขจากภายในใจไม่ชังชิง
ทั้งชายหญิงไร้สิวชิวชิวเลย

ระบบภายในตัวไม่มัวหม่น
จะเห็นผลไวแท้นะแม่เอ๋ย
ออกกำลังกายบ้างอย่างคุ้นเคย
เท่านี้เหวยคือเคล็ดเด็ดนักแล

ภ.ภาพวาด

วันศุกร์ที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2555

ตรวนใจ









ตรวนใจ


นั่งอ่านกลอนเล่นไป..ใจอยากต่อ
และแล้วพอกดคีย์..กวีหาย
มีแต่คำนำเรียง..เพียงระบาย
ให้เหนื่อยหน่ายยิ่งเหลือ..เบื่อจริงจริง


เห็นกลอนเพื่อนเกลื่อนกล่ายหลากหลายรส
เรากลับหมดจินตนาการ..พาลนั่งนิ่ง
เหม่อตาลอย ปล่อยใจ ให้แอบอิง
อยู่กับสิ่งว่างเปล่า..ความเหงาคุม


คิดโน่นนี่สารพัดอัดเต็มหัว
ปนเปมั่วมากหมายหลายเรื่องสุม
มันวนเวียนเพียรเข้ามาเร้ารุม
ไม่จนมุมสักที ที่คิดมา


ลองถามตัว "เครียดไหม?" ตอบ.."ไม่นะ"
เหมือนเหมือนจะเฉยเฉยเลยก็ว่า
หากแต่คิดกลอนนั้นมันค้างคา
ใช้เวลานานเนิ่นเกินพอดี


อยากจะแต่ง กานท์กลอน อักษรเสียง
แต่เรียบเรียง เรื่องไป ไร้วิถี
ด้วยติดขัด สะดุด ทุกจุดมี
จนเกินที่ บังคับ จะจับคำ

- - - - - - - - -

บรรยายไปใครเล่า..เขาจะรู้
คงมองดูฉันบ้าอย่างน่าขำ
เขียนอารมณ์ไร้สาระ..ที่กระทำ
แล้วยังนำ มาโพส แบบโอดครวญ


บรรยายไปใครเล่า..จะเข้าถึง
ความลึกซึ้ง บอบช้ำ ที่กำสรวล
ความสับสน หม่นไหม้ ใจรัญจวน
เหมือนโซ่ตรวน กักขัง ในวังวน
.........

ภ.ภาพวาด
ส.๒๓.๖.๒๕๕๕


วันอาทิตย์ที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2555

อย่าเร่งฝึก





อย่าเร่งฝึก


อย่าคร่ำเคร่ง เร่งฝึก นึกแล้วเครียด
เรื่องละเอียด ค่อยแต่ง จัดแจงเขียน
อารมณ์ร่วม รวมกัน หมั่นพากเพียร
ถึงผิดเพี้ยน รู้แน่ ค่อยแก้ไป


ความสนุกสุขหรือ ถือเป็นเคล็ด
กลเม็ด เล็กน้อย ก็คอยใส่
จินตนาการบ้าง สร้างด้วยใจ
ผลที่ได้ ควบคู่ จึงดูดี


หากลุยแหลกแบกทุกข์ ..สนุกหาย
ทำความหมาย กลอนเพี้ยนเปลี่ยนวิถี
เราจะหมดอารมณ์ไป เหมือนไม่มี
สุดท้ายที่ เหลือนั้นคือมันเอือม
.........

ภ.ภาพวาด

คือจุด..สิ้นสุดทาง





คือจุด..สิ้นสุดทาง



อันชื่อเสียง เพียงฉาก ไม่อยากได้
แต่งด้วยใจ และอารมณ์ ผสมเข้า
มีเรื่องจริง แทรกเสริม ต่อเติมเอา
ทั้งสุข-เศร้า เคล้าฮา ก็ว่าลง


ไม่อยากเก่ง เร่งรัด หัดลวกลวก
กลัวผลบวก เป็นลบ จบเมื่อส่ง
อยากทำได้ แบบพอดี ที่มั่นคง
แม้จะหลงผิดบ้าง ก็หางตา


ด้วยสนุก ทุกวัน กลั่นงานเขียน
ได้ล้อเลียน เพื่อนพี่ นี้หรรษา
กลอนแต่งต่อ คลอกัน ทั้งมันฮา
ขอบอกว่า "นี่คือจุด สิ้นสุดทาง"
.........

ภ.ภาพวาด
ส.๒๖.๕.๒๕๕๕

วันเสาร์ที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2555

อย่ารักเพราะเหงา


อย่ารักใคร เพราะใจเรา เกิดเหงาแทรก
ควรจะแยกแยะออก บอกตนได้
นี่ความรัก นั่นความเหงา จงเข้าใจ
ความรู้สึก มีให้ ไม่เหมือนกัน

รักให้เป็น เห็นค่าว่าจริงแท้
อย่ามองแลแค่ภายนอกบอกว่ามั่น
ใช้ใจวัดจัดระดับจับสัมพันธ์
สิ่งมีนั้นขั้นไหนในใจเรา

ภ.ภาพวาด

วันศุกร์ที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2555

สัมพันธ์..คำสัญญา





สัมพันธ์..คำสัญญา


บางทีที่ ห่างไป ใช่ว่าทิ้ง
ยังคอยวิ่ง ดูแล แคร์เสมอ
งานน้องมาก หลากหลาย คล้ายทำเบลอ
เลยไม่เจอ พี่บ่อย อย่าน้อยใจ


ยังห่วงอยู่ รู้ป่วย ด้วยโรคเร้า
แถมเรื่องเก่า ค้างขั้น จนหวั่นไหว
อีกสิ่งมีนี้เพิ่ม เติมเชื้อไฟ
จนทำให้พี่ล้า กว่าที่เคย


อยากบอกจัง ฟังให้ดี.."พี่แดงจ๋า
คำสัญญาเกี่ยวดอง..น้องเอื้อนเอ่ย
จะไม่มีวันเพี้ยน หรือเปลี่ยนเลย
ทุกสิ่งเผย หนักแน่น แม้นเนินนาน


พี่เป็นพี่ ที่รักและเคารพ
ตั้งแต่พบ จาก"ล่าฝัน" สัมพันธ์สาน
ภาพเป็นน้อง เป็นกองเชียร์ เคลียร์กระดาน
หมายจะส่ง พี่ลงคาน ร่วมชานเรือน


วิธีการแยบยล..หนทางโล่ง
ช่างปลอดโปร่งสบาย กว่าใดเหมือน
แม่สื่อภาพ ทราบแน่ ไม่แชเชือน
จึงมัดเงื้อน พี่เจ้าเข้าด้วยกัน


เมื่อสุ่มเอ็มคุยที ภาพหนีหาย
บอกงานหลายก่ายกอง ต้องแข็งขัน
มีโกหกตลกด้วย  ช่วยผลักดัน
พอนานวัน...คอยดูผลที่ตนวาง


หลังหลังไม่ต้องหนี  เริ่มจี้จุด
กลยุทธ ดำเนิน เพลินทุกอย่าง
สายใยก่อ ทอถัก รักบางบาง
สุดท้ายสร้างแข็งกล้า..น่าภาคภูมิ


แม่สื่อยิ้ม อิ่มสุข..(สนุกด้วย)
ที่ได้ช่วย โยงการณ์เกิด ระเบิดตู้ม
รอยรักใน ใจมี ที่ได้ซูม
เป็นเรื่องบูม ทั้งเว็บอินฯ ได้ยินไกล


ภาพให้หวัง ตั้งใจไว้ตั้งแยะ
สุดท้ายแปะปักหมุด..สุดจะไขว่
พี่ภพมาลาจาก พรากหัวใจ
ทิ้งเหลือไว้รอยความจำ กับน้ำตา


ไม่ได้โทษโอดครวญ ชวนให้โศก
รู้แล้วโลกหมุนไปไวหนักหนา
ช่วงหนึ่งที่สนุกสุขอุรา
แม้ผ่านมาแต่หัวใจคงไม่ลืม


เก็บทุกอย่างวางดูอยู่เหมือนเก่า
มักคอยเฝ้าจดจำสุขด่ำดื่ม
สิ่งที่มีพี่ให้ใช่ของยืม
น้องเป็นปลื้มทุกครั้งดังตัวแทน


จี้ที่ห้อย สร้อยที่คอ ก็ยังสวม
มีศูนย์ร่วมใจแนบเป็นแบบแผน
มีคนที่พี่รักมั่น..ถึงกั้นแดน
ให้ภาพคอยหวงแหนแทนทั้งคน


ขอสัญญาจะไม่ให้ใครยุ่ง
จะพี่-อา-น้า-ลุง หมายมุ่งสน
จะเป็นก้างขวางคอ เป็นตอชน
ให้มันพ้นทางแย่งพี่แดงไป"
.........

ภาพวาด  อภิญญา

วันพุธที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2555

ภาพโดนใส่ร้าย




ภาพโดนใส่ร้าย


มันหงุดหงิด ติดจะเซ็ง นั่งเคร่งเครียด
ทุกอย่างเบียดเข้าหาพาให้กลุ้ม
คนสร้างเรื่องปิดเบื้อหลังยังรายรุม
จึงขอทุ่มทิ้งออกไปนอกกาย


คุมสติคุมอารมณ์ข่มไว้หมด
แล้วกำหนดใจเรากับเป้าหมาย
สิ่งที่เป็นประเด็นอยู่รู้ไม่คลาย
จึงปล่อยตายกับกาลให้ผ่านไป


ฉันเหนื่อยนัก หนักด้วย เหมือนซวยซ้ำ
โดนตอกย้ำ ยำแหลก เรื่องแปลกใหม่
คนหน้าหนา กล้ากล่าวราวไร้ใจ
เอ่ยขอให้ คิดเงินเกินของมี


พอเปล่าปัดขัดไป"ไม่ได้ดอก"
กลับถูกตอกกลับมา..แล้วลาหนี
เหมือนโดนมนต์ นะ จัง งง หลงทันที
"เอ๊ะ!!เมื่อกี้ ขอเบอร์มันงั้นหรือเรา!! ? "


พอมนต์คลาย ใจเดือดเลือดขึ้้นหน้า
ไอ้คนบ้าใส่ร้ายตรูดูมันเหมา
อยากอมตังค์ทั้งทีที่จะเอา
แถมโยนไฟให้เผาเราเกือบดำ


พ่อหันควับจับจ้องมองดุดุ
เหมือนปะทุเพลิงพากว่าจุดต่ำ
ขนลุกซู่! รู้งานเข้า เพราะเขาอำ
ไม่พูดพร่ำ คำสวดแรก ตีแสกกลาง


"ทำไมจึงขอเบอร์ "ไอ้เจ๋อ"นั่น
หรือผีมันสิงสู่อยู่คุมร่าง
ลูกของพ่อเปลี่ยนไปไม่สำอาง
คิดเป็นอย่างใครอื่นยื่นคำวอน"


พออ้าปากจะมอบคำตอบกลับ
ก็โดนสับด้วยคำแม่ แหม!!ช่างหลอน
ท่าทีเห็น ให้อึ้ง ตะบึงตะบอน
เหมือนงอนงอนฉันด้วย..เลยซวยไป


ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง ซึ่งโมโห
อยากวิ่งโล่ เตะปาก หากทำได้
อารมณ์ปี๊ด ถึงขีดสุด กว่าจุดไฟ
ต้องข่มไว้ เงียบก่อน เพราะร้อนเกิน


ถ้าพรุ่งนี้ดีขึ้นไม่มึนนัก
จะปักหลักอธิบายอย่างไม่เขิน
เรื่องขอเบอร์ "ไอ้เจ๋อ"นั้น  ฉันน่ะเมิน
ไม่คิดเดินนอกลู่..หนูเปล่าทำ!!!
.........

ภาพวาด
๕.๕.๒๕๕๕


ทำไมคนมัวชั่วได้ขนาดนี้

วันอาทิตย์ที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2555

สังคมรัก




สังคมรัก



ค่านิยม ข่มเหง ให้เคว้งคว้าง
รักที่วาง ค้างไว้ จิตใจหมอง
เศษเสี้ยวเหลือ เหนือรับ จับมามอง
น้ำตานอง น้องช้ำ เพราะคำคน


สังคมแบ่ง แกล้งผลัก รักจึงจาก
ทิ้งเศษซาก โศกเศร้า เฝ้าหมองหม่น
ทางขนาน สานไกล ไร้จุดชน
ที่สุดผล คือจบ ลบไม่จาง


สังคมรัก  สังคมร้าย ทำลายแหลก
มาแบ่งแยก ชายหญิง ให้ยิ่งห่าง
ถ้าเพศเดียว เกี่ยวดอง ยิ่งต้องวาง
คนมองขวาง เหมือนประหลาด ด่าสาดเท
.........

ภ.ภาพวาด