---->>
..★ หมาไม่กิน..
หวังจะช่วย พี่ชาย อย่างหมายมั่น
ทำกับข้าว กินกัน ฉันกับพี่
แม่กับพ่อ ไปงาน บ้านป้าปี
เหลือฉันนี้ พี่น้อง กันสองคน
พี่สั่งให้ ไปทอดปลา หน้าเตาแก๊ส
เสียงซ่าแซด ในกะทะ ปะทุพ่น
กระโดหลบ หลังพี่ หนีเพียงพ้น
แล้วเผยตน ตอนคุมการณ์ นั้นผ่านไป
สิ่งประจักษ์ หลักฐาน ในจานเด่น
ดำซะเป็น ตอตะโก โอ่!ปลาไหม้
สายตาคม จ้องกลับ ดั่งจับไว้
แล้วส่งให้ ไปทิ้ง สิ่งที่ทำ
เดินจับจาน ผ่านหน้า ทำท่านิ่ง
จะไปทิ้ง ได้ไง ใจพูดพร่ำ
เดี๋ยวให้หมา มาชิม ลิ้มปลาดำ
คงจะหม่ำ หมดแน่ แค่นี้เอง
"หมูปิ้งเอ๋ย" เอ่ยเพรียก ร้องเรียกหา
"เร็วมามา มาเอา เจ้าตัวเก่ง
ฝีมือข้า ทอดปลาไว้ ไม่ต้องเกรง
เชิญละเลง เร่งกิน ให้สิ้นเลย"
มันจดจด จ้องจ้อง มองแล้วหนี
เอ๊ะ!เจ้านี่ นี้หนา เจ้าหมาเอ๋ย
อุส่าห์ทำ มาให้ ได้ชมเชย
ยังมองเฉย อยู่ไย ไมไม่กิน
ทรุดกายลง ตรงหน้า ฉีกปลาให้
แต่หมากลับ เมินใส่ ไม่รู้สิ้น
ฉันมาอ้อน ป้อนตรงหน้า อย่าเล่นลิ้น
มันดมกลิ่น แล้วเมิน จะเดินไป
เจ้าหมูปิ้ง หยิ่งนัก..เริ่มชักยั๊ว
จึงจับตัว เอาขาขัด ยัดปลาใส่
ยักคิ้ว-ยิ้ม ให้ลิ้มดู รู้เป็นไง
แล้วปล่อยไป เป็นอิสระ ผละจากกาย
"อ๊าก!!เจ้าหมา หน้าหมู ดูมันหยิ่ง"
มาคายทิ้ง วิ่งหนี หลบลี้หาย
ไปอยู่หลัง พี่เรา เอาสบาย
"เดี๊ยะ!เอ็งตาย ไอ้ปิ้ง ทิ้งของตู"
พี่ก็ขำ ทำท่า ว่าสุดกั้น
ไม่รู้ขัน ตรงไหน ในใจขู่
เลยเอ่ยถาม ความไป ด้วยใคร่รู้
"พี่ขำหนู เรื่องอะไร ให้บอกมา?"
เขาก็เผย เอ่ยออก บอกเสียชัด
"ขนาดยัด เข้าใส่ ในปากหมา
มันยังคาย ไม่ลิ้ม ชิมเนื้อปลา
ให้ส่งสาร นักหนา เจ้าหมาเรา
อายไหมล่ะ ทอดปลา หมาเมินหนี
โอ้น้องพี่ นี่เก่ง เจ๋งจริงเจ้า
อนาคต แม่ศรีเรือน คงเหมือนเงา"
เป็นคำเย้า ทิ้งท้าย ให้อายเออ
...
ภาพวาด
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น