---->>
รางชีวิต
สัมพันธ์สร้าง ลางเลือน เหมือนจะดับ
คงยากปรับ ทิศใจ ให้เข้าหา
วันและคืน รื่นเริง ถูกเพลิงพา
เผาศรัทธา เป็นจุล ฝุ่นธุลี
ความเชื่อใจ ให้กัน มันไม่เหลือ
ความคลุมเคลือ เข้าพราก ยากหลีกหนี
ความหมองรุม สุมอัด ตัดไมตรี
ความเจ็บนี้ เกิดก่อ เป็นตอใจ
ทุกรอยเท้า ก้าวย่าง หากข้างอยู่
สองตาดู รู้แน่ แย่แค่ไหน
สั่นสะท้าน ผ่านยาก ลำบากไป
เหตุเพราะใคร หรือใจเรา ลองเฝ้าทวน
แต่ดั้งเดิม เริ่มต้น คนรู้จัก
ศรัทธารัก เชื่อมบรรจบ อย่างครบถ้วน
ทุกรอยเท้า ก้าวเพลิน ด้วยเชิญชวน
เป็นขบวน ความสุข สนุกจริง
ฮาเสมอ เจอกัน เมื่อวันเก่า
มีเสียงเรา คุยฟุ้ง คอยสุงสิง
ทำนี่นั่น หรรษา คล้ายว่าลิง
จะหยุดนิ่ง เมื่อหลับ นอนนับดาว
และวันนี้ ที่เห็น ประเด็นชัด
ความอึดอัด กุมใจ เกินไขกล่าว
ยามที่เจอ เจ็บปวด ทนรวดร้าว
กับเรื่องราว ระแวง เคลือบแคลงกัน
มีแต่รอยยิ้มเจื่อน เตือนว่าเจ็บ
ถ้อยคำเหน็บ เชือดบาด จนหวาดหวั่น
แต่ละที ที่พูดจา สารพัน
เหมือนมีกำแพงกัน อยู่กั้นกลาง
เป็นกำแพง อคติ ทิฐิก่อ
มันถูกต่อ จากมือเรา เข้ามาขวาง
ผลกระทบ ที่เกิด เหมือนเปิดทาง
ให้เจอราง แยกออก ไปนอกเลน
คงสักวัน อันไกล ในภายหน้า
ดวงชะตา เรามี คงชี้เช่น
ทุบกำแพง แกร่งขวาง ทางเบี่ยงเบน
รางบรรจบ พบเส้น เป็นสุขเอย
.........
ภาพวาด
จ.๒๐.๘.๒๕๕๕
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น