---->>
เปิบ ...... แปลก
อันความอยาก ปากคน ดิ้นรนหา
ถึงแม้ว่า เปิบไป แล้วตายโหง
ก็ไม่เลี่ยง เสี่ยงทุ่ม จนคลุมโปง
เหลือซี่โครง เป็นซาก เพราะปากเรา
เปิบสนุก ทุกข์ถนัด จัดว่าสม
ค่านิยม มนุษย์นั้น มันสูญเปล่า
มีไม่พอ ถ่อทุรน ค้นหาเอา
ฆ่ากินเขา อ้างสำทับ สรรพคุณ
พอถึงปาก ถึงลิ้น ดิ้นพราดพราด
น่าอนาถ ตื่นตระหนก เพราะหมกมุ่น
เหตุจากห่าม ไม่สน ผลบาปบุญ
เลยเป็นฝุ่น เป็นโครง เข้าโลงไป
สัตว์ต่างต่าง บางชนิด มีพิษมาก
กรรมวิธี หลายหลาก ยากล้างได้
ด้วยวัฏฏะ ของชีวิต ลิขิตไว้
เพื่อป้องภัย ป้องกันตน ให้พ้นพาล
แต่มนุษย์ ซึ่งถูกจัด สัตว์ประเสริฐ
ความคิดเกิด อุตริ ริล้างผลาญ
เข้าเข่นฆ่า ล้ำเขต สร้างเหตุการณ์
ทรมาน ทุกชีวิต ปลิดวิญญาณ์
คางคก,งู ตะขาบ ที่ทราบได้
จับลงไห หมักดอง ของมีค่า
บ้างนำปรุง อาหารสด รสโอชา
พอตายมา ออกข่าวแพร่....แหม!!สมควร
ของเลิศรส สดดี มีออกถม
ดันนิยม ของแปลกเสิร์ฟ เปิบชิ้นส่วน
ใช้เงินตรา ฆ่าตน ขนขบวน
ทุกอย่างล้วน เพราะปาก เราอยากเอง
.........
ภ.ภาพวาด
ศ.๒๑.๙.๒๕๕๕
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น