---->>
หัวอกแม่
อันว่าหญิง เปรียบเป็น เช่นบุปผา
ตระการตา ประดับโลก มิโศกศัลย์
อีกส่งกลิ่น เย้ายวน ชวนสัมพันธ์
ภู่..ผึ้ง..นั้น เปรียบดั่งชาย ที่หมายชม
เกิดเป็นหญิง แท้จริง แสนลำบาก
ต้องตรำตราก กำเนิดบุตร สุดขื่นขม
ต้องแพ้ท้อง อ่อนเพลีย ระเหี่ยตรม
ต้องระทม อดกลั้น ฟันฝ่ามา
กินมิได้ นอนมิหลับ กระสับกระส่าย
แทบปางตาย ผ่ายผอม ตรอมหนักหนา
เช้าค่ำพึ่ง ยาดม ตรมอุรา
โอ้..มารดา ร่อแร่ แพ้เหลือเกิน
ครั้งสามเดือน เคลื่อนไป ให้ดีขึ้น
ไม่มัวมึน กินได้ ไม่ขัดเขิน
เริ่มยินดี ปรีดา พาจำเริญ
แสนเพลิดเพลิน บำรุงลูก ผูกสัมพันธ์
กินอาหาร รสอ่อน ผ่อนรสจัด
สารพัด สารอาหาร การจัดสรร
ล้านแต่มี คุณค่า สารพัน
เพื่อลูกนั้น สุขเกษม เปรมกมล
เฝ้าบำรุง ลูกน้อย เจ้ากลอยจิต
ยอดชีวิต อยู่ในท้อง มิหมองหม่น
อุ้มท้องเจ้า ยามนาน ต้องทานทน
ใจสุขล้น..กายลำบาก ตรากตรำงาน
ครั้นกำหนดคลอด บุญปลอดแล้ว
ใจผ่อมแผ้ว อยากเห็นหน้า มาสื่อสาร
จะเป็นหญิง หรือชายแน่ แม่ตองการ
โอ้..ดวงมาลย์ แม่รักเจ้า เท่าเทียมกัน
แม่บางคน คลอดยาก ลำบากแสน
ให้คับแค้น วิปโยค แสนโศกศัลย์
ช่างเจ็บปวด รวดร้าว คราวสำคัญ
ยามคับขัน ร้องครวญ รัญจวนใจ
เบ่งเท่าไร เท่าไร มิได้ผล
เด็กบางคน ออกผิดท่า น่าสงสัย
นำเท้าออก มาก่อน กว่าส่วนใด
แม่นั้นไซร้..ต้องมลาย วายชีวี
จะเห็นว่า ค่าแม่ มากแท้เหลือ
ช่วตุนเจือ เพื่อลูก สุขสดศรี
แม้ว่าตน จะล่วงลับ ดับชีวี
ขอลูกนี้ อยูรอด และปลอดภัย
ครั้นลูกน้อย กลอยใจ ได้ชมโลก
แม่คลายโศก เฝ้าเลี้ยงลูก สุขสดใส
ให้นมลูก ด้วยตนเอง กล่อมเพลงไป
มือเคลื่อนไหว ไกวเปล เห่กล่อมพลัน
เลี้ยงดูลูก ผูกสัมพันธ์ อันสนิท
เฝ้าแนบชิด เคียงใกล้ ไม่แปรผัน
แม่อยูไหน ลูกอยู่นั่น นั้นสำคัญ
สุดสุขสันต์ ล้อมรั้ว ด้วยหัวใจ
อบรมบุตร สุดประเสริฐ ล้ำเลิศยิ่ง
แม่ยอกหญิง มีคุณค่า จะหาไหน
ในโลกนี้ มีแม่ แน่กว่าใคร
รักยิ่งใหญ่ เกินใคร ในโลกา
เมื่อลูกเติบใหญ่ ได้การแล้ว
ส่งลูกแก้ว ล่ำเรียน เพียรศึกษา
อนาคต จะได้ดี มีปัญญา
เป็นศาสตรา เกาะหุ้ม คุ้มผองภัย
วันเวลา ผ่านไป ใคร่ปลูกฝัง
ให้ยืนยัง มีหลัก จักสดใส
หาคู่ครอง ปองมิตร คิดการไกล
เพื่อจะได้ สืบตระกูล พูนอัตรา
แม่บางคน แบกภาระ เลี้ยงดูบุตร
ให้แสนสุด ตรำตราก ยากหนักหนา
เพราะสามี เปลี่ยนที่ใหม่ อยู่ไกลตา
ให้เหว่ว้า ลูกทั้งคน ต้องจนใจ
แม่กัดฟัน ต่อสู้ ชะตาชีวิต
มิเบือนบิด เที่ยวเตร่ เร่ไปไหน
หาเงินให้ ลูกเรียน พากเพียรไป
แม่นั้นไซร้..อดออม ผ่ายผอมนัก
ลูกบางคน ได้ดี ตีตัวห่าง
สุดอ้างว้าง ถูกทิ้งไป ให้ประจักษ์
ลูกห้าคน แม่เลี้ยงได้ ใคร่ฟูมฟัก
ช่างช้ำนัก แม่เพียงหนึ่ง จะพึ่งใคร
ยิ่งสังคม ทุกวันนี้ มีหลายหลาก
ลูกส่วนมาก เห็นแก่ตัว มัวเหลวไหล
หลงระเริง สุขส่วนตัว กันทั่วไป
ทิ้งแม่ไว้ เพียงลำพัง นั่งรอคอย
ตราบเมื่อใด ท่านจากไป ใจรู้สึก
จึงสำนึก เห็นคุณค่า พาถดถอย
โอ้..รักของแม่ แท้นัก หลักหลุดลอย
รักแม่ร้อย ล้อมรั้ว ด้วยหัวใจ
ในฐานะ ลูกด้วยกัน ฉันขอเตือน
อย่าลืมเลือน พระคุณแม่ สุดแก้ไข
ยามท่านอยู่ ปรนิบัติ พักวีไว้
ไม่มีใคร รักเรา เฝ้าผูกพัน
ขอให้แท้ ทุกคน ที่ยังอยู่
หรือไปสู่ ปรโลก อย่าโศกศัลย์
อันกุศล ผลบุญ ลูกทำกัน
ขอบุญนั้น สู่มารดา ผาสุกเทอญ
.
จาก..หนังสือสวดมนต์
.
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น