ขอพระองค์ทรงพระเจริญ

"ขอพระองค์ทรงพระเกษมสันต์...เป็นมิ่งขวัญคนไทยทุกถิ่นฐาน...มีพระชนม์มายุยิ่งยืนนาน...พระภูบาลคุ้มเกล้าเราชาวไทย"

จินตนาการผ่านคำพร่ำอักษร..มิใช่กลอนชีวิตลิขิตเขียน..ด้วยสนุกสุขใจจึงใฝ่เพียร..หากผิดเพี้ยนติติงขอวิงวอน
---->>

วันจันทร์ที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552

กลอนพระธรรม7





















แม่..ผู้ให้


ใครหนอคือ ผู้ให้ ในโลกนี้
มิคิดที่ จะหวังคืน..มิขื่นขม
เสียสละ ทุกสิ่งอย่าง น่าชื่นชม
น่านิยม จริงแท้ แม่ของเรา

ให้ชีวิต..พลีกาย ให้กำเนิด
เป็นบ่อเกิด มวลมนุษย์ สุดอับเฉา
ต้องอุ้มท้อง นานนักหนา กว่าบรรเทา
เมื่อคลอดเจ้า ทายาทน้อย คอยเบิกบาน

ให้ปัญญา เป็นอาวุธ สุดปราดเปรื่อง
แหล่งรุ่งเรือง คือโรงเรียน หัดเขียนอ่าน
เมื่อเติบใหญ่ เจ้าจะได้ มีการงาน
และสืบสาน วงศ์ตระกูล ไพบูลย์ยิ่ง

ให้สมบัติ...ไว้กิน ในภายหน้า
กลัวลูกยา จะยากไร้ ไปทุกสิ่ง
แม่เหนื่อยาก เพียงไร ไม่ประวิง
มิหยุดนิ่ง สร้ามสมบัติ ไว้มากมาย

ให้...เพื่อนใช้จ่าย ไมใหน่ายแหนง
รีบจัดแจง ให้บุตร สุดขวนขวาย
จะไปไหน แห่งใด ไม่วุ่นวาย
ลูกมิอาย..เทียมเท่า เขาทั้งปวง

ให้ทอง..ไว้ประดับ เป็นอาภรณ์
แม้เดือดร้อน น้ำไปขาย แม่หายห่วง
ถ้ามิมี ปัญหา พาชื่นทรวง
จงแหนหวง รัหษาไว้ ให้มั่งมี

ให้ธรรมะ...ไว้เป็นหลัก ซักฟอกจิต
มิหลงผิด ทางอบาย...จงหน่ายหนี
ยึดคำสอน พุทธองค์ จงทำดี
ลูกจะมี แต่สุข ทุกทิวา

แม่มีแต่..ให้.ให้..ไม่สิ้นสุด
ขอให้บุตร สมมาตร ปรารถนา
ถ้าแม่มี ไม่เคยขัด เลยสักคลา
เพื่อลูกยา แม่ให้ได้ แม้ชีวี
.
จาก..หนังสือสวดมนต์
.

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น